''Misschien werd het tijd om naar huis te gaan. Nachtmerrie was te veel gezegd, maar het was toch wel een droom waaruit ik wakker wilde worden. Probleem was alleen dat ik al tijden het gevoel had dat leven iets was waaruit je wakker moest worden.''

Uit: Fantoompijn - Arnon Grunberg

Stad

Graffiti wordt door de gemeente van de muur gekrabd

   mensen slingeren haastig door de stad

altijd te laat omdat het spoor van iemand anders is.

   Als we aan de kern ontsnappen vertellen buitenwijken

een ander verhaal. Het hart zien we terug in foto´s.

   Mensen spreken luid in trams omdat niemand hen verstaat,

papier hoopt zich op als de veestapel.

   Niemand wil geloven dat ik student ben

omdat ik geen pas heb. De straten zijn breed

   zo kan iedereen elkaar ontlopen, ademen

de hoogte van gebouwen

   enkel om de hemel te benadrukken

Het is goed zo. De mensen zijn schoon

   en in orde, bouwen een stad

en rijden, het goede in de mensen

   zien wij in slagboom, spoorkaart, loket:

stilstaan op een slingerend pad.

   Een toerist wijst naar de stad

maar er is geen stad, er wordt graffiti

   van de muur gekrabd, mensen vertragen

haastig door de stad, altijd te laat
   omdat het spoor van iemand anders is.

Hij dacht, als je vijfenveertig bent hoor je toch getrouwd te zijn. Als je dan nog niet getrouwd bent komt er niets meer van.

Toen was hij in bed met de hele wereld, met alle mensen. Maar het was wel een bedompte ruimte. Het rook naar ontlasting en de lakens van het bed waren zo groezelig.

Hij lag naast zijn vrouw. Maar die was helemaal aangekleed, met een blauw mantelpakje. Hij drukte zich tegen haar rug zodat haar billen in zijn schoot waren. Het was wel een fijne vrouw. Een beetje dik, maar dat vond hij juist goed. Ze moest zich wel uitkleden, anders was hij nog niet getrouwd. Als ik nu getrouwd ben, dacht hij, is alles toch nog in orde gekomen. Het had wel lang geduurd. Toen hij zestien was had zijn tante al gevraagd waarom hij geen werk van een meisje maakte. Dat deden immers alle jongens van zijn leeftijd. Daar had hij maar geen antwoord op gegeven, want dan had hij immers de andere dingen ook moeten vertellen, en zulke dingen vertel je niet. Dat zou onbehoorlijk zijn, of wat nog erger was, gek.

Zijn vrouw had haar hoofd omgedraaid, en ze keek hem nu aan. Ze had een lief gezicht. Het leek wel of zij zich ergens voor schaamde. Ze zei, ‘Je moet weten dat ik twee baarmoeders heb.’ Dat was het dus. Ze had twee baarmoeders en daarom lag ze bij hem. Het kon ook niet anders. Waarom zou een vrouw bij hem liggen als alles goed was.

‘Ik kan er niets aan doen,’ zei de vrouw weer. ‘Het is mijn schuld niet. Het komt omdat ik geopereerd ben. De dokters zeggen dat ik er niets aan kan doen.’

Hij dacht, de dokters kunnen zoveel zeggen. En wie bewijst dat ze het echt gezegd hebben? Ik ben toch niet verplicht met een vrouw getrouwd te zijn die twee baarmoeders heeft.

Aan de andere kant moest hij ook niet te lastig zijn. Als je vijfenveertig bent kun je niet verwachten een vrouw te krijgen die helemaal goed is. En er zijn zoveel andere dingen, als samen eten en drinken. Bovendien lag hij nu met haar in bed. Het was dus ook een beetje zijn schuld. Als hij nu niet wilde zou het zijn alsof hij haar verstootte om haar gebrek.

Dat voelde zij zeker ook zo want zij lachte, een beetje bang, eigenlijk onderdanig. Het was toch jammer van die baarmoeders. Ze was helemaal de vrouw waarvan hij altijd zo wonderbaarlijk gedroomd had dat het zijn hele leven bepaald had. Zelfs de stof van haar blauwe mantelpak klopte met de werkelijkheid. Maar hij zag die twee baarmoeders zo duidelijk voor zich. Het was als een schilderij van Picasso. Gek dat de mensen dat mooi vinden. Het is zeer afstotelijk.'

Jan Arends - Ik had een strohoed en een wandelstok. (Gekregen op mijn verjaardag)

Laten we in godsnaam ophouden over de geuren.

Er zit een stel autisten op een bankje

brood te eten

straks raak ik ze aan en dan geven ze licht.

De natuur is als doorzichtig tape

op onze ogen,

fluitend begroeten we eekhoorns

als vrienden, bedelaars

heb je hier niet.

Geen ruit om in te slaan,

geen lichaam om te mollen

we kennen de regels:

we sparen zegels en                               

niemand maakt elkaar af.

In dit bos is onschuld

eenzaamheid.

Laten we in godsnaam

onze hand bezeren

aan een handdruk.

Ik wil de wereld openbreken

met een bijl.

September

Ik ga een plant kopen

en in een kooi zetten.

De zomer in mijn haren wassen,

bladeren oprapen die weer naar binnen waaien.

Ik ga de dagen tellen

ik ga de dagen niet tellen

ik ga wachten tot de dagen geteld zijn.

Ik ga lopen en kijken

naar mijn handen

die groen en naar modder ruiken.

Afstand

Op deze heuvel van beton

gooi ik stenen naar de mensen.

Als beloning geef jij

een hand vol keien

die ik niet aan kan nemen.

Als ik aan mijn hand klauw,

brokkelt hij af.

Ik geef je een aai en jij

metselt hem in.

Zo zijn we samen.

We zitten het vlees uit,

en de woorden die stoten.

In de verte staat een muur

om onze wang

tegenaan te leggen.

Het is half elf. Ik ben sinds tien uur aan het leren. Ik heb besloten niet naar mijn college te gaan, zodat ik wat huiswerk kan inhalen.
Ik houd een pauze, wat betekent dat ik op youtube ga kijken.

Het is half twee. Ik zit nog steeds op youtube. Ik heb inmiddels meerdere sensationele programma´s van RTL gezien, en weet nu dat Humberto Tan Frans spreekt.

Kwart voor twee. Verder gaan met lezen.

Twee uur. Ik bedenk me dat ik een badmuts nodig heb. Ik kijk op badmutsen.nl

etc
etc