Pa-papadpadam.
Er was eens een meisje. Het meisje kon lezen en schrijven. Ze kon eten en drinken. Ze kon zich aan- en uitkleden. Het meisje kon zelf koken, wassen, strijken en schoonmaken. Ze kon tv kijken, wandelen, fietsen, praten, kruipen, zingen, dansen, luisteren, zien, horen en voelen. Maar er was een ding wat ze niet kon: denken.
Hoe kan zo'n meisje nou functioneren in een samenleving, zul je denken.
Nou: niet.
Daarom heeft ze nooit bestaan.
Gister The Reader gezien.
Ik wil ook jaren '50 bloemetjes jurken!
Ik wil ook een Duits accent!
Ik wil ook hangtieten en okselhaar!
Ik wil ook handig en grof zijn!
Ik wil ook analfabeet zijn!
Ik wil ook een voorlezer!
Ik wil ook luisterbandjes!
Ik wil ook voor twintig jaar in de gevangenis!
Ik wil ook boos worden en in bad gaan!
Ik wil ook een relatie met iemand van twintig jaar jonger!
(hm.. dat misschien niet.. een relatie met een zaadcel gaat wel wat ver.. bovendien valt er niet zo veel te verwachten van iets wat als enig levensdoel een andere specifieke cel bereiken heeft)
Maar ja.. guess what.. zomerknijpjes
maandag 13 april 2009
zaterdag 11 april 2009
Weekend
Ja, hoor, zul je denken, het slaat weer toe:
Verveling.
Ik heb onlangs de film 'Science of Sleep' (http://www.youtube.com/watch?v=GUCrM5i_W3c&feature=related) met Matthias gezien. En aantekeningen gemaakt..
Een klein overzicht (het zijn er maar weinig, want ik kan niet zo snel schrijven.. Ik moet maar snel stenografie leren..)
"Het brein is complex, en het zit achter je neus!'' (gevolgd door boem boem pats *trommel*)
''Ik weet niet, het is iets tussen.. dat ik heimwee heb.. of dat ik naar de wc moet''
''Waarom ruiken mijn oksels naar Sperma?''
''Ik voelde mijn tranen rivieren stromen onder mijn ogen, in dromen zijn emoties overweldigend''
Ik zat even mijn 'aantekeningenboekje' (ofzoiets) in te kijken. En toen kwam ik erachter dat aan alle dingen die ik 's nachts schrijf, geen touw vast te knopen is.. Weer een overzicht:
Ik zie geen woorden
maar dadelijk zeg jij
Tegenwoordig is dit wat het
Isolatiecellen zijn geen..
En dan houdt het op.. hehe.. (:
En..
Ha! Ha!
jij weet toch niet
waar
ik ben
wie ik ben
dat zeiden mijn dokters
geen spot in hun stem
die zeiden dat ik anders was
maar ben wie ik ben
Het gekke is dat ik mij niet kan herinneren dat ik dat opgeschreven heb, terwijl het wel míjn handschrift en míjn boek is.
Vraag trouwens niet om de serieuze dingen in mijn blog te zetten, want dat durf ik echt niet..
De meeste dingen zijn zo vreselijk cliché dramatisch :p
Ik zag zojuist een enorme limousine bij ons langs rijden, voor de weilanden.
Wat een debilisering. Een limousine in Friesland.
Maar vertel mij, wát kan ik doen, nu mijn boek uit is, en degene die ik bel niet opnemen, en ik geen zin heb op dingen alleen buiten te doen, wat kan ik doen?
En natuurlijk niet al te wilde suggesties, want
Van dingen die onmogelijk begonnen, kon je verwachten dat ze onmogelijk afliepen.
Verveling.
Ik heb onlangs de film 'Science of Sleep' (http://www.youtube.com/watch?v=GUCrM5i_W3c&feature=related) met Matthias gezien. En aantekeningen gemaakt..
Een klein overzicht (het zijn er maar weinig, want ik kan niet zo snel schrijven.. Ik moet maar snel stenografie leren..)
"Het brein is complex, en het zit achter je neus!'' (gevolgd door boem boem pats *trommel*)
''Ik weet niet, het is iets tussen.. dat ik heimwee heb.. of dat ik naar de wc moet''
''Waarom ruiken mijn oksels naar Sperma?''
''Ik voelde mijn tranen rivieren stromen onder mijn ogen, in dromen zijn emoties overweldigend''
Ik zat even mijn 'aantekeningenboekje' (ofzoiets) in te kijken. En toen kwam ik erachter dat aan alle dingen die ik 's nachts schrijf, geen touw vast te knopen is.. Weer een overzicht:
Ik zie geen woorden
maar dadelijk zeg jij
Tegenwoordig is dit wat het
Isolatiecellen zijn geen..
En dan houdt het op.. hehe.. (:
En..
Ha! Ha!
jij weet toch niet
waar
ik ben
wie ik ben
dat zeiden mijn dokters
geen spot in hun stem
die zeiden dat ik anders was
maar ben wie ik ben
Het gekke is dat ik mij niet kan herinneren dat ik dat opgeschreven heb, terwijl het wel míjn handschrift en míjn boek is.
Vraag trouwens niet om de serieuze dingen in mijn blog te zetten, want dat durf ik echt niet..
De meeste dingen zijn zo vreselijk cliché dramatisch :p
Ik zag zojuist een enorme limousine bij ons langs rijden, voor de weilanden.
Wat een debilisering. Een limousine in Friesland.
Maar vertel mij, wát kan ik doen, nu mijn boek uit is, en degene die ik bel niet opnemen, en ik geen zin heb op dingen alleen buiten te doen, wat kan ik doen?
En natuurlijk niet al te wilde suggesties, want
Van dingen die onmogelijk begonnen, kon je verwachten dat ze onmogelijk afliepen.
dinsdag 7 april 2009
Onzinweetjes
Vanaf vandaag wordt dinsdag de onzinweetjes dag.
Met vandaaaaaaaaaaag.......
Wist je dat Sinterklaas baardgroei heeft?
Met vandaaaaaaaaaaag.......
Wist je dat Sinterklaas baardgroei heeft?
Profieltje
Wij vijftien-jarigen worden, alsof wij daartoe in staat zijn, geacht om ons profiel (en daarmee onze toekomst) te kiezen. Nou moet ik zeggen dat ik in de eerste plaats dacht dat ik dit fluitend, met beide vingers in mijn neus, zo, appeltje-eitje even zou doen, maar dat viel bar tegen..
Een overzicht:
+ Officiële inleverdatum:
C&M met tekenen, Grieks, Frans en extravak Duits
+ Tweede poging:
C&M met tekenen, Frans en Duits
+ En ik bleef maar volhouden.. volgende poging..:
C&M met tekenen, Frans, Duits en extravak Spaans
+ En dan nu:
C&M met tekenen, Grieks, Duits en extravak Frans
Zucht.. Ik voel me net een pakezel die een lading bakstenen genaamd profielkeuze op de rug gedrukt krijgt.. Alsof het normaal is dat wij zulke keuzes maken.. Vijftienjarige moeten op zijn minst een beetje redelijk hun hersencellen kunnen afbreken zonder daarin verstoord te worden door ingewikkelde keuzes als deze.
Ben je er dan achter twintig uiteenlopende keuzes en grillen achter wat je wilt, komt er weer een leraar in je nek hijgen dat het anders moet, IK WIL TOCH GODVERDOMME GEWOON IN DE BALLENBAK SPELEN.
Echt.
Oh, en wie zich afvraagt waarom ik in de eerste plaats geen klassieke taal meer wilde volgen, dat zal ik je vertellen, klassieke talen zijn gewoon een totale waste van de tijd (intelligentie wil ik niet zeggen.. bij sommige inclusief mezelf.. maar..). Ik bedoel, het is een dode taal: dus je kan het nergens spreken. En voor de mensen die zeggen dat het 'handig is voor het inzich in andere talen': sodemieter op! Waarom zou je die taal met een omweg leren, i.p.v. die taal dan rechtstreeks te kiezen, alsof je minder inzicht in taal krijgt als je de grammatica van Frans tot aan het laatste kruimeltje kent. En daar komt bij, de enige baan waarvan ik dacht dat je het kon gebruiken zijn de medische banen, maar dat blijkt niet waar te zijn, je hoeft daarvoor immers alleen de Latijnse namen voor organen/ziektes/dieren/kruiden te weten, die niet leert bij Latijn op school.. Dan blijft alleen de paus nog over.. Dan raad ik het je ten zeerste aan..
Nu zul je je afvragen waarom ik het toch kies.. Nou..
Ten eerste ben ik er nu al aan begonnen, ten tweede kijken ze met sollicitaties altijd als eerste naar je opleiding, en als je dan één van die talen hebt gekozen, staat er meteen wat anders, en ben je 'interessanter' (op die manier worden wij natuur wel gedwongen om het te kiezen, wat een ratten! sjee). Ten tweehonderéénenveertigsten vind ik de cultuur die er bij komt wel interessant. Ten vijfhonderdzesentachtigsten kan ik dan patsen bij mijn eventuele toekomstige vrienden met onzinnige details waar niemand wat aan heeft als 'wist je dat het woord typen van het griekse woord tupos afkomt, wat betekend slaan?'. Waarop zij dan ongetwijfeld -zonder enig schaamrood op hun kaken- antwoorden: 'nee Ezra, dat wist ik niet'.
Een overzicht:
+ Officiële inleverdatum:
C&M met tekenen, Grieks, Frans en extravak Duits
+ Tweede poging:
C&M met tekenen, Frans en Duits
+ En ik bleef maar volhouden.. volgende poging..:
C&M met tekenen, Frans, Duits en extravak Spaans
+ En dan nu:
C&M met tekenen, Grieks, Duits en extravak Frans
Zucht.. Ik voel me net een pakezel die een lading bakstenen genaamd profielkeuze op de rug gedrukt krijgt.. Alsof het normaal is dat wij zulke keuzes maken.. Vijftienjarige moeten op zijn minst een beetje redelijk hun hersencellen kunnen afbreken zonder daarin verstoord te worden door ingewikkelde keuzes als deze.
Ben je er dan achter twintig uiteenlopende keuzes en grillen achter wat je wilt, komt er weer een leraar in je nek hijgen dat het anders moet, IK WIL TOCH GODVERDOMME GEWOON IN DE BALLENBAK SPELEN.
Echt.
Oh, en wie zich afvraagt waarom ik in de eerste plaats geen klassieke taal meer wilde volgen, dat zal ik je vertellen, klassieke talen zijn gewoon een totale waste van de tijd (intelligentie wil ik niet zeggen.. bij sommige inclusief mezelf.. maar..). Ik bedoel, het is een dode taal: dus je kan het nergens spreken. En voor de mensen die zeggen dat het 'handig is voor het inzich in andere talen': sodemieter op! Waarom zou je die taal met een omweg leren, i.p.v. die taal dan rechtstreeks te kiezen, alsof je minder inzicht in taal krijgt als je de grammatica van Frans tot aan het laatste kruimeltje kent. En daar komt bij, de enige baan waarvan ik dacht dat je het kon gebruiken zijn de medische banen, maar dat blijkt niet waar te zijn, je hoeft daarvoor immers alleen de Latijnse namen voor organen/ziektes/dieren/kruiden te weten, die niet leert bij Latijn op school.. Dan blijft alleen de paus nog over.. Dan raad ik het je ten zeerste aan..
Nu zul je je afvragen waarom ik het toch kies.. Nou..
Ten eerste ben ik er nu al aan begonnen, ten tweede kijken ze met sollicitaties altijd als eerste naar je opleiding, en als je dan één van die talen hebt gekozen, staat er meteen wat anders, en ben je 'interessanter' (op die manier worden wij natuur wel gedwongen om het te kiezen, wat een ratten! sjee). Ten tweehonderéénenveertigsten vind ik de cultuur die er bij komt wel interessant. Ten vijfhonderdzesentachtigsten kan ik dan patsen bij mijn eventuele toekomstige vrienden met onzinnige details waar niemand wat aan heeft als 'wist je dat het woord typen van het griekse woord tupos afkomt, wat betekend slaan?'. Waarop zij dan ongetwijfeld -zonder enig schaamrood op hun kaken- antwoorden: 'nee Ezra, dat wist ik niet'.
vrijdag 6 februari 2009
De extravagante gebeurtenissen op het SPG college
Günther von Eichendorff was allang beroemd voor hij les kwam geven op het SPG college in Purmerend. Vooral door zijn ongekende kennis van het Germaans, zijn dubbelzinnige grapjes (vaak gemaakt in het Germaans of een verwante taal, waardoor leerlingen meestal pas in hun volwassene jaren ontdekten hoe de leraar zijn pedofiele neigingen liet doorsluimeren in zijn cryptische grapjes) en zijn iets te strak zittende beige broek. Günther was een man van extreem emotionele uitbarstingen, genadeloos streng rekenen op toetsen en zoals al eerder vermeld, een bizar gevoel voor humor. Zo had Günther een ietwat boerige leerling uit Groningen, Thomas genaamd. Ooit vroeg Thomas hem waarom er een streep stond door zijn antwoord op de vraag 'welke naamval volgt na het voorzetsel um?' waarop hij had geantwoord 'de vierde'. Günther had opgekeken uit zijn boekje -een lichterotisch Duits tijdschrift- en had Thomas vervolgens lang in zijn ogen gekeken. Na een stilte die ook de hele klas tot kalmte had gebracht, pakte Günther ineens een miniscuul minipianootje uit zijn la en begon er met gesloten ogen en getuite lippen op te spelen en zingen:
Sah' ein Knab ein Röslein stehn,
Röslein auf der Heiden,
War so jung und Morgenschön,
Lief er schnell es nah zu sehn'
Röslein, Röslein, Röslein rot,
Röslein auf der Heiden
Ineens opende Günther zijn ogen, bracht zijn gezicht dicht bij dat van Thomas, zodat die recht in zijn keel kon kijken wanneer hij schreeuwde:
Einigkeit und Recht und Freiheit
für das deutsche Vaterland!
Danach lasst uns alle streben
brüderlich mit Herz und Hand!
Einigkeit und Recht und Freiheit
sind des Glückes Unterpfand
blüh' im Glanze dieses Glückes,
blühe, deutsches Vaterland
Geschokt draaide Thomas zijn gezicht weg en veegde het beetje kwijl wat op zijn gezicht was gekomen weg. Günther pakte hem bij zijn hoofd en draaide zijn gezicht weer zijn kant op. Even was Thomas bang dat hij zou volharden, maar Günther gaf hem echter een kus op zijn neus en zei alsof er niks gebeurd was 'wat was er, jongen'. 'Ehm' begon Thomas, met een stem die nog even natrilde. 'Ik.. Eh.. Ik vroeg me af waarom dit fout gerekend is' en hij wees naar zijn toetsblaadje. 'Oh dat', antwoordde Günther, 'dat had ik nagekeken op zaterdag avond, dan ben ik soms niet zo scherp door de paddo's'. 'Nah, kan gebeuren, geef hem mij maar mee, dan zal ik het opnieuw nakijken'. Na het blaadje gegeven te hebben wilde Thomas doorlopen, maar Günther sleurde hem aan zijn arm mee naar buiten, waar hij hem in het oor fluisterde 'beloof je me het nooit te gebruiken voor eigen consumptie?'. Toen Thomas niet begrijpend keek, deed Günther een radslag. Vervolgens schold hij hem uit: 'vuile stinkhaan!, hypocriete mierenneuker! Lapzwans! Schorem! Zacht gekookt ei!' Tuig! Rapaille! En schreeuwde toen 'en nu naar de rector, snel!'. Thomas rende weg, keek nog even achterom en zag zijn leraar met zijn gezicht in de plooi doodleuk de klas weer inlopen.
Toen Günther aan het einde van de dag met zijn sleutels in zijn hand naar de auto liep, grinnikte hij in zichzelf, terwijl hij vol trots naar zijn roze gelakte nagels keek stak hij de sleutels in het stopcontact.
En hij werd geschokt wakker.
De laatste zin mede dankzij: Leo Flapper.
Sah' ein Knab ein Röslein stehn,
Röslein auf der Heiden,
War so jung und Morgenschön,
Lief er schnell es nah zu sehn'
Röslein, Röslein, Röslein rot,
Röslein auf der Heiden
Ineens opende Günther zijn ogen, bracht zijn gezicht dicht bij dat van Thomas, zodat die recht in zijn keel kon kijken wanneer hij schreeuwde:
Einigkeit und Recht und Freiheit
für das deutsche Vaterland!
Danach lasst uns alle streben
brüderlich mit Herz und Hand!
Einigkeit und Recht und Freiheit
sind des Glückes Unterpfand
blüh' im Glanze dieses Glückes,
blühe, deutsches Vaterland
Geschokt draaide Thomas zijn gezicht weg en veegde het beetje kwijl wat op zijn gezicht was gekomen weg. Günther pakte hem bij zijn hoofd en draaide zijn gezicht weer zijn kant op. Even was Thomas bang dat hij zou volharden, maar Günther gaf hem echter een kus op zijn neus en zei alsof er niks gebeurd was 'wat was er, jongen'. 'Ehm' begon Thomas, met een stem die nog even natrilde. 'Ik.. Eh.. Ik vroeg me af waarom dit fout gerekend is' en hij wees naar zijn toetsblaadje. 'Oh dat', antwoordde Günther, 'dat had ik nagekeken op zaterdag avond, dan ben ik soms niet zo scherp door de paddo's'. 'Nah, kan gebeuren, geef hem mij maar mee, dan zal ik het opnieuw nakijken'. Na het blaadje gegeven te hebben wilde Thomas doorlopen, maar Günther sleurde hem aan zijn arm mee naar buiten, waar hij hem in het oor fluisterde 'beloof je me het nooit te gebruiken voor eigen consumptie?'. Toen Thomas niet begrijpend keek, deed Günther een radslag. Vervolgens schold hij hem uit: 'vuile stinkhaan!, hypocriete mierenneuker! Lapzwans! Schorem! Zacht gekookt ei!' Tuig! Rapaille! En schreeuwde toen 'en nu naar de rector, snel!'. Thomas rende weg, keek nog even achterom en zag zijn leraar met zijn gezicht in de plooi doodleuk de klas weer inlopen.
Toen Günther aan het einde van de dag met zijn sleutels in zijn hand naar de auto liep, grinnikte hij in zichzelf, terwijl hij vol trots naar zijn roze gelakte nagels keek stak hij de sleutels in het stopcontact.
En hij werd geschokt wakker.
De laatste zin mede dankzij: Leo Flapper.
Wit gevlekte kat met Obesitas
Ik ga mijn vorige blog weer verwijderen denk ik.. Het is nogal stom om vijf zinnen te verspillen aan de uitleg hoe een muntje uit een zak de sneeuw in viel. Ik ben sowieso niet zo tevreden over mijn blogs. Ik denk dat ik het boek maar ga lenen in de mediatheek. Want ik weet niet precies wat ik wil. Gebruik ik 'moeilijke woorden', klinkt het zo wijsneusachtig uit mijn mond.. Maar alledaags is niet echt interessant om te lezen.. En dichterlijk was ik ook al niet.
Even een moment van stilte om eens na te denken over hoe zielig ik ben, om me daarna weer met mijn eigen arm in mijn nekvel omhoog te trekken en verder te typen.
Zo, dat was dat.
Gister liet ik op een zekere site mijn Frans uitspraak horen. Volgens haar klonk het 'wel goed', maar echt verbergen kon ze haar teleurstelling niet. Om het contrast te tonen, klikte ik de eerste beste jongen die niet bekend staat als een goede leerling aan.. En als het niet waar was, had ik de verkeerde aan geklikt en klonkt het ongeloofelijk geweldig. Dus ik wisselde een getergde blik uit met onze kat (die mij in de moeilijke uurtjes altijd telepathisch adviezen doorgeeft) en klikte op de volgende. En in Claudius' met de twee piemels naam, deze klonk net als de voice-over van Le Fabuleux Destin d'Amélie! For god's zak. Wat was dit? Keerde het lot zich tegen mij? Of was het lot dat tot dan toe mijn leven altijd in goede banen had weten te lijden, nu bij de pakken neer gaan zitten? Had het naar mij gekeken, nee geschud, en daarna zich van het leven beroofd?
Nee, geen van dit allen bleek waar, want de volgende die ik aanklikte klonk als een al twintig jaar rokende beerbellyman uit de Bijlmer.
Mijn moeder en ik keken elkaar opgelucht aan.
En onze kat, ach onze kat, die had terwijl wij naar het hoorspel over de Franse hond zaten te luisteren haar kop in de vuilnisbak gestoken, en zat nu onder wild grommen de inhoud te verscheuren.
En het was grappig toen we onder Latijn die slechte film over Hannibal kijken, en er telkens als hij zijn naam zei een stukje meer op zijn gezicht ingezoomd werd (als spannend effect vermoed ik, maar in praktijk meer iets voor een b- of komischefilm.
Het was ook grappig toen mijn klasgenoten een personages in de film Gumlin noemden, en ik telkens de naam van een klasgenote verstond, die totaal niet op deze dwergachtige bebaarde personages leek.
En het allerleukst was toen een andere klasgenoot zei met de stem van Hannibal 'maar Bono was mijn lievelings olifant' en hij toen de historie van de naam van de Ierse zanger Bono vertelde, die dus vernoemd was naar de olifant.
Maarja, dat is niet leuk als ik het zo vertel, verdikkie
Even een moment van stilte om eens na te denken over hoe zielig ik ben, om me daarna weer met mijn eigen arm in mijn nekvel omhoog te trekken en verder te typen.
Zo, dat was dat.
Gister liet ik op een zekere site mijn Frans uitspraak horen. Volgens haar klonk het 'wel goed', maar echt verbergen kon ze haar teleurstelling niet. Om het contrast te tonen, klikte ik de eerste beste jongen die niet bekend staat als een goede leerling aan.. En als het niet waar was, had ik de verkeerde aan geklikt en klonkt het ongeloofelijk geweldig. Dus ik wisselde een getergde blik uit met onze kat (die mij in de moeilijke uurtjes altijd telepathisch adviezen doorgeeft) en klikte op de volgende. En in Claudius' met de twee piemels naam, deze klonk net als de voice-over van Le Fabuleux Destin d'Amélie! For god's zak. Wat was dit? Keerde het lot zich tegen mij? Of was het lot dat tot dan toe mijn leven altijd in goede banen had weten te lijden, nu bij de pakken neer gaan zitten? Had het naar mij gekeken, nee geschud, en daarna zich van het leven beroofd?
Nee, geen van dit allen bleek waar, want de volgende die ik aanklikte klonk als een al twintig jaar rokende beerbellyman uit de Bijlmer.
Mijn moeder en ik keken elkaar opgelucht aan.
En onze kat, ach onze kat, die had terwijl wij naar het hoorspel over de Franse hond zaten te luisteren haar kop in de vuilnisbak gestoken, en zat nu onder wild grommen de inhoud te verscheuren.
En het was grappig toen we onder Latijn die slechte film over Hannibal kijken, en er telkens als hij zijn naam zei een stukje meer op zijn gezicht ingezoomd werd (als spannend effect vermoed ik, maar in praktijk meer iets voor een b- of komischefilm.
Het was ook grappig toen mijn klasgenoten een personages in de film Gumlin noemden, en ik telkens de naam van een klasgenote verstond, die totaal niet op deze dwergachtige bebaarde personages leek.
En het allerleukst was toen een andere klasgenoot zei met de stem van Hannibal 'maar Bono was mijn lievelings olifant' en hij toen de historie van de naam van de Ierse zanger Bono vertelde, die dus vernoemd was naar de olifant.
Maarja, dat is niet leuk als ik het zo vertel, verdikkie
Abonneren op:
Posts (Atom)