Overdenking om mee in slaap te vallen

'Een vogel des velds heeft evenveel recht op leven als Sonja Barend'.

Herman Brusselmans, Mijn haar is lang (2009)

Daar deden ze in de 17e eeuw helemaal niet moeilijk over

Ik lees vandaag voor mijn studie het toneelstuk ´Lucifer´ van Vondel waarin de vrouw (door de engelen) simpelweg een ´mannin´ werd genoemd, wat ik wel geestig vind.

Dingen waarover ik fantaseer als ik in slaap val

Een Carrie Bradshaw-appartement tegenover Artis

Mijn bloempot kapsel weer terug.

Dalmatiërs

Bloemen kopen en in een vaas zetten.

André Rieu die viool speelt naast mijn bed.

Dat mijn knuffel-aap een mensen-jongen is i.p.v. een levenloze knuffel-aap. (Toen ik dit typte keek de aap mee. Ik heb hem voor de zekerheid maar even omgedraaid.)

Het eten wat ik de volgende dag wil gaan koken.

Dat ik sidekick ben in De Wereld Draait Door en daar Marc Marie Huijbrechts van de troon stoot. (Dit is een ijdele fantasie. Dat weet ik).

Dat ik een column heb. Ergens.

Dat ik op een paard rijdt en daar heel slank van wordt.

Kennen jullie het gevoel dat je er heel graag op uit wilt, maar tegelijkertijd ook niet? Dat gevoel heb ik nu. Anderhalf uur geleden heb ik mijn schoenen aan gedaan om zeker te weten dat ik wegga. Nu ben ik met sjaal om, jas aan en muts op bezig aan mijn derde aflevering Sex and the City. Ik maak het te bont.

The Bony M collection

Ik heb van mijn broer voor mijn verjaardag The Bony M Collection gekregen. En na een week lang uit verveling alle soorten zelf-vermaak wel uitgeprobeerd te hebben ga ik nu maar showtjes geven op de muziek van deze discoklassieko voor onze poes Obelix. De poes daarentegen, kijkt me wantrouwend aan en valt dan in slaap.




Uitmuntende tableau vivant van 1 minuut 18.



En voor ik vergeet: GELUKKIG NIEUWJAAR IEDEREEN! Moge er aardige mensen geboren worden in het nieuwe jaar alleen niet te veel (i.v.m. de overbevolking)

Blond

In mijn krampachtige vlucht uit de moederschoot (als een vogel die, omdat ze niet uit zichzelf gaat, maar uit het nest geduwd wordt en valt, totdat ze een halve meter boven de grond toch opstijgt - dat hoop ik althans [excusé voor de kaasige beeldspraak]) zoek ik naar veiligheid in nieuwe dingen, glimlachjes van onbekenden in de tram, kerstverlichting en kaarsjes op mijn kamer, en lichtvoetige televisieseries zoals Friends. De eerste seizoenen weliswaar, waarin de personages nog een genot voor het oog zijn, nog fris en niet gecorrumpeerd door de drugsverslavingen, ziektes, ouderdom of slechte smaak van de acteurs door wie ze gespeeld worden.
Daar komt bij dat deze seizoenen zich in de jaren negentig afspelen, toen het nog prima was voor verfijnde vrouwen om tuinbroeken te dragen (zie foto) en kapsels van filmsterren er gewoon nog uitzagen als vogelnestjes - net als die van iedereen.

Enfin, nu er dan toch iets van een nieuwe tijdperk is aangebroken en ik het zat ben steeds naar de kapper te moeten omdat mijn haar als een gordijn langs mijn ogen hangt, heeft na weken mijn zoektocht naar een nieuw kapsel een voorlopige finale behaald. Phoebe, tevens mijn favoriete Friendspersonage - en dit is waar deze blog verandert in een ware wijvenblog - heeft zo ver ik weet de mooiste blonde haren die ik ken, zonder bimbo  te zijn, en dat is best een prestatie. Ik weet nog niet zeker of ik mijn haar zo wil, bezwaren zijn onder andere nog steeds de kleur, waarvan ik bang dat mijn gezicht er geelig bij afsteekt wat niet bevorderend voor mijn sexappeal is, voorts moet ik opmerken dat het niet de eerste keer zou zijn dat blonderen een fatale slag toebreng op het haar. Wat vaststaat is dat Phoebe zelf er niet niet geelig bij afsteekt, noch lijken haar haren gevloerd door waterstofperoxide.

Ze lijkt trouwens een beetje op mijn moeder van vroeger.