Baasje #1

Je kunt natuurlijk de geoorloofde kleine buiginkjes in de benen en handen handhaven of een zij-stap-sluit, met af en toe een dramatische gezichtsuitdrukking (dichtgeknepen ogen), maar als het om kunst gaat kun je je maar beter gewoon laten gaan, in al zijn beschamende spastische epilepsie.

'Ik val een val die me zo klein maakt dat ik nergens
meer neer kan komen.'
- Tim Pardijs

Het kan altijd nog zo zijn,
dat er een gebakken steen
op je hoofd valt.


Hij valt het soort jongen
die foto's van zichzelf
op de schouw bewaarde.


Ik, daarentegen
had pijn in mijn ribben.


Jarenlang kun je denken
dat jezelf zo rimpelloos
voortkabbelt


Er kan altijd nog
een steen op je hoofd vallen.

Voor wie zich afvraagt, wat doet ze raar en waarom is haar haar lang en WAT is er met haar, dat komt doordat ik waarschijnlijk sinds een paar weken lijdt aan iets wat chronische hyperventilatie heet. Erg irritant. Maar ik ontmoet er mensen voor.

Lach hard, duik diep, kom terug

En we gaan nog lang niet dood

2011 was een smeerlap die nooit eens deed wat ik wilde. Toch was het misschien wel een van de belangrijkste jaren. Ter ere daarvan probeerde ik in een episch gedicht alles nog eens aan te kaarten, maar ik wist dat dat aan 2011 geen recht zou doen. Vandaar deze drie regels. Terwijl ik dit schrijf worden kinderen opgepakt omdat ze met illegaal vuurwerk de wijk door wandelen, en schuilt onze poes onder de bank. 2011 zal sterven en wij gaan nog lang niet dood. Ik zal gul met poedersuiker zijn.

Dagen

Dit jaar was geen comeback
Ik viel naar voren zo
de dag in

De gordijnen/gaan open/je kijkt/de zon doet iets/met zijn kleur/wat jij niet aan kan/ je houdt van mopjes/je houdt van/geintjes/je opent je/cadeautje/je eet/ een kerststol/je houdt van/mopjes