Gummbah - Net niet verschenen boeken

Ik heb mijn lentejas omgekeerd en leeggegooid
mijn ratio ervan
afgehaald en omgedaan

ik heb de krokusbloemen over mijn dashboard
geblazen

mijn schouders opgehaald gehangen,
mijn woorden met ironie gevuld

ik praat niet zozeer meer over je als ‘mijn liefste darteldiertje,
konijntje uit de fabeltuin’ ..

want de zomerregen druppelt
kogels in een metalen jasje

en de klinkers zetten hun
aluminium nagels in m’n has

En ik wil niet meer aan je broekspijp hangen
roepen dat ik het allemaal begrijp.

Ik zal niet zeggen
dat je het uit kan leggen
dat het allemaal om mij ging en dat ik,
zoals altijd, de grote sukkel ben.

Maar als ik je vandaag weer tegenkwam,
jij mij op je rondrit nam,
ik zou me zomaar
laten gaan

Of als ze ooit iets van vrouw mocht zijn

Wie wilde er een kale man met snor,
Wie wilde iets fatsoenlijks, een oma
die past op de kinderen.

Wie wil er iets van maken,
Wie wil glazen melk, wie wil het
heden ten dage,
nou eigenlijk nog warm hebben?

Iedereen wil alleen maar omarmd worden
door een man met jas van zeehondenvacht

Spleetoogjes, zwarte manen.

Door godvergeten vermotregend land
van gehucht naar gehucht, hand
in koude hand, dat gevoel hoop ik
met niemand meer te delen. Als
het niet hoeft.

Maar als ik haar nu vond
in het natte gras, of ergens
in het geploegde land, wat
zou ik doen, wat zou ik.

Ik weet wel dat iedereen dood
moet gaan, maar toch zou ik
haar koude hand weer zoenen,
haar lichaam toedekken, haar
haar strelen en weer bang zijn
dat zij wakker werd.


Rutger Kopland
uit: Geluk is gevaarlijk

Mensen die ik haat

Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
Mensen die mijn brieven niet beantwoorden
en Arie Boomsma

Klaar. Twee dagen na de diploma uitreiking en het examenfeest begint de weemoed toch nog in te slaan. Wat moet ik vandaan bij een plek die zo comfortabel is, waar je je best niet hoeft te doen om een plaats te verdienen, waar je geworden bent wie je bent om te verdwijnen naar een plek waar alles en iedereen onwennig is. Het lijkt op het gevoel van heimwee na een vakantie. Ineens wil je alles wat toen (vanzelfsprekend) was nu en voor altijd, omdat het toch niet vanzelfsprekend blijkt.

En net als na vakanties wil de heimwee alles wel eens overdrijven, was het wennen aan de middelbare school ook niet gemakkelijk en is het feestelijk einde van deze periode in mijn leven niet persé representatief voor de gehele periode.
maar waarom moet die laatste kers op de taart altijd zo verdomde verrukkelijk zijn?