Vijf stukjes waarin ik iets vertel

1
Ik zal een manier vinden
Waarop ik niet steeds
Namen zeg maar namen doe
Niet steeds in mijn hoofd
Gesprekjes voer
Lach om het woordje ‘uranus’,
Er dan achter kom,
Dat dat helemaal geen grappig woord is.

2
Ik loop een blokje om en ik kom in een
doordeweekse dag.

Kip vragen, het kerkje weer
vind ik,
Mijn kleding, de verveloze,
maakt een verlaten indruk.

De eenzaamheid
is thuis -

en ik hoor getier, dan
het deurraampje
ik, tegen de wand, wil
spontaan

vijf Gelderse rookworsten.

3
geprikkeld besloot ik
Walter
op te zoeken, een man,

teruggetrokken,
en
vervallen.

Ik raakte,
de zonderling
Walter.

4
Ontmoet me bij het water

Roep me dan, spreek me aan als ‘mevrouw’
Betaal 10 cent voor het wachten,
Koop iets te eten,
Voor mij. Noem me mevrouw,
Wacht me op bij het water.

5
Ik verdwijn in de naam
Die geschreven op je borstkaartje staat
Ik schaats rondjes van jouw naam
Die zich ging verhouden
Met mijn bestaan

Tot jouw naam,
langzaam
mijn naam

/
Het regent verdomde hard. En alles wat de buurman doet lijkt hier te gebeuren, omdat het zo gehorig is.
Schooljaar 6, dag 1.
Misschien wordt dit het jaar waarin ik eindelijk leer niet meer bang te zijn.
Gister vertelde iemand waar ik altijd verlegen tegen was iets over mij wat ik totaal niet had verwacht. Het is idioot hoe ik soms voorbarig het oordeel van anderen over mij invul, en dat dat oordeel bijna nooit klopt. Mijn verlegenheid is geaard in gedachte.

En: Ik keek zojuist Turks Fruit. Kutfilm.
EN: Ik bedenk me nu live dat 'gortig' mijn nieuwe favoriete woord is. GORTIG. Heerlijk.